Stellingen > Forfaitair bedrag kinderalimentatie

Het huidige systeem om te komen tot vaststelling van kinderalimentatie is te ingewikkeld geworden. We hebben te maken met draagkrachtvergelijkingen, nieuwe partners en kinderen, co-ouderschapsregelingen en ga zo maar door. De ene (lagere) rechter kijkt daar bovendien weer heel anders tegen aan dan de andere. Het is niet meer bij te houden en uit te leggen. Verder leidt het huidige systeem tot ongelijkheid. Als de alimentatieplichtige ouder geen draagkracht heeft houdt het op, ongeacht de vraag hoe de kant van de alimentatiegerechtigde ouder er uit ziet. In de praktijk komt het dus voor dat de alimentatieplichtige meer te besteden heeft dan de alimentatiegerechtigde, terwijl die laatste daar nog allemaal kinderen van moet onderhouden. De 'armoede' wordt niet gelijk verdeeld. Is het niet tijd om te komen tot een forfaitair systeem, met sancties bij het niet-nakomen van de betalingsverplichting?

januari 9, 2011 | Unregistered CommenterCorinne de Bie

PS: ik denk dat het de overheid ook veel kosten zou uitsparen, het zou immers heel wat rechtszaken met bijbehorende advocaatskosten (veelal door overheid vergoed) en procedurekosten schelen.

januari 9, 2011 | Unregistered CommenterCorinne de Bie

Er was een systeem van forfaitaire kinderalimentatie ontwikkeld door de regering. Het wetsvoorstel daartoe is hevig bekritiseerd door de Raad van State, onder meer omdat het tot bijzonder onredelijke uitkomsten leidde. Zo werd de hoogte van de alimentatie vastgesteld naar rato van het belastbaar inkomen. Dat gaf bijvoorbeeld een niet uit te leggen verschil in hoogte van te betalen kinderalimentatie tussen alimentatieplichtigen met een koophuis en die met een huurhuis. Verder moesten er hardheidsclausules in worden opgenomen, omdat een alimentatieplichtige ouder met vijf kinderen anders onder het bijstandsniveau zou belanden en was het erg zuur voor alimentatiegechtigden die na invoering nog maar een hele lage bijdrage zouden ontvangen.

Ik ben het eens met mevrouw De Bie dat de armoede niet gelijk wordt verdeeld. Anderzijds kun je geen alimentatie innen als er geen draagkracht is en heeft de alimentatiegerechtigde nog wel het vangnet van de sociale voorzieningen.

Je zou ook de huidige maatstaven van draagkracht en behoefte ruimer kunnen interpreteren in plaats van zoals nu gebeurt waarbij beide maatstaven een absolute bovengrens vormen. Vooral in schrijnende gevallen zou je dan moeten oordelen dat er weliswaar geen draagkracht is met de huidige inkomsten en noodzakelijke uitgaven, maar dat de behoefte aan de zijde van de alimentatiegerechtigde zo hoog is, dat de alimentatieplichtige de tering naar de nering moet zetten en zelf moet zorgen dat hij een goedkopere woning, een beter betalende baan vindt en een betere regeling treft met de schuldeisers van de huwelijkse schulden. Die oplossingen zouden ook tijdens de samenwoning gezocht zijn.

Een nadeel is dat de bepaling van alimentatie nog onvoorspelbaarder zou worden, afhankelijk van de individuele normen van de rechter. Toch zou deze oplossing zelfs onder de huidige wetgeving wel te verdedigen zijn. Het zou goed zijn als een rechter een dergelijke beslissing zou durven nemen in een nijpende situatie.

februari 22, 2011 | Registered CommenterSanka